بازیهای آسیایی ناگویا؛
پس از ۱۶ سال شنای ایران دوباره فینالیست دارد؛ مسیر آبی روشن
حاشیه ورزش – ۱۶ سال زمان کمی نیست. از گوانگژو ۲۰۱۰ تا امروز هیچ شناگر ایرانی نتوانسته بود در بخش انفرادی بازیهای آسیایی به فینال برسد. این اتفاق امروز در ناگویا تغییر کرد. هومر عباسی در ۵۰ متر کرال پشت و امیر مطاعی در ۱۰۰ متر قورباغه به فینال رسیدند.
شاید در نگاه اول ۲ فینال در یک روز فقط یک نتیجه ورزشی باشد، اما برای شنا ایران اهمیت آن بیشتر از یک صعود ساده است. بهخصوص وقتی این نتیجه را کنار اتفاقاتی بگذاریم که در یک سال گذشته برای این رشته رقم خورد.
شنا در بازیهای آسیایی جوانان بحرین ۲ مدال طلا گرفت. در بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی ریاض نیز پنج مدال به دست آورد. حالا در بازیهای آسیایی بزرگسالان دو شناگر ایرانی در فینال هستند. کنار هم قرار دادن این نتایج تصویری از رشتهای میدهد که در ماههای اخیر فقط به دنبال حضور در مسابقات نبوده و توانسته بخشی از تلاش خود را در نتیجه نشان دهد. البته هنوز برای حرف زدن از تغییر جایگاه شنا ایران در آسیا زود است. فاصله با کشورهای قدرتمند این قاره همچنان وجود دارد و اتفاقاً در شنا این فاصله بیشتر خودش را نشان میدهد. رقبای ایران سالهاست در ردههای پایه کار میکنند، مسابقات بینالمللی بیشتری دارند و از امکانات و برنامههای آمادهسازی گستردهتری استفاده میکنند.
پس از ۱۶ سال شنا ایران دوباره فینالیست دارد؛ مسیر آبی روشن
بنابراین نمیتوان از دو فینالیست انتظار داشت که یکباره همه این فاصله را از بین ببرند. اما میتوان از آنها به عنوان یک نشانه یاد کرد. نشانهای که میگوید بخشی از برنامههایی که در سالهای اخیر برای شنا دنبال شده، دستکم در سطح رقابت و نتیجه بیاثر نبوده است. تغییر در شنا معمولاً دیر دیده میشود. شناگری که امروز در یک رقابت بزرگسالان به فینال راه پیدا می کند محصول چند ماه گذشته نیست. سالها تمرین، مسابقه، مربیگری، اردو و حمایت پشت چنین نتیجهای قرار دارد. به همین دلیل اگر قرار باشد اتفاق امروز ارزش واقعی خود را پیدا کند مهمتر از خود فینال ادامه دادن همین مسیر است.
فدراسیون ورزشهای آبی در این مدت تلاش کرده توجه بیشتری به ردههای پایه و حضور شناگران در رقابتهای مختلف داشته باشد. نتیجه چنین رویکردی را نمیتوان با یک مسابقه سنجید اما وقتی در فاصله نسبتاً کوتاهی از مسابقات جوانان تا بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی و حالا بازیهای آسیایی نتایج قابل توجهی به دست میآید، منطقی است که این روند جدی گرفته شود و ادامه پیدا کند.
البته حمایت از شنا نباید فقط زمانی مطرح شود که یک شناگر به فینال میرسد. اگر قرار است این فینالها به مدال تبدیل شوند و حضور در جمع هشت نفر برتر آسیا از یک اتفاق به یک حضور مستمر تبدیل شود مسابقات بیشتر، اردوهای باکیفیتتر، توجه به مربیان و ادامه سرمایهگذاری روی نسلهای بعدی ضروری است.
پس از ۱۶ سال شنا ایران دوباره فینالیست دارد؛ مسیر آبی روشن
شنا برای رسیدن به سطح اول آسیا به زمان نیاز دارد. این واقعیتی است که نمیتوان با یک نتیجه آن را نادیده گرفت. اما به همان اندازه نباید نتایجی را که امروز به دست آمده نیز کوچک شمرد. ۱۶ سال بعد دو شناگر ایرانی در فینال بازیهای آسیایی هستند. شاید هنوز فاصله زیادی تا مدال وجود داشته باشد اما همین که مسیر رسیدن به فینال دوباره برای شناگر ایرانی قابل دسترس شده اتفاقی است که ارزش دیده شدن دارد.
حالا مهم این است که این دو فینال، به یک نقطه پایان تبدیل نشود. شنا ایران برای نزدیک شدن به مدعیان آسیا بیش از هر چیز به استمرار همین مسیر نیاز دارد. مسیری که اگر ادامه پیدا کند میتوان از نتایج امروز انتظار بیشتری در سالهای آینده داشت.
- منبع خبر : ایرنا
